2. Bölüm: Seçmeler
İlk İzlenimler
Spor salonuna girdiklerinde Emir'in nefesi kesildi. Salon her zamankinden daha büyük ve görkemli görünüyordu. Tavana asılı basketbol potaları güneş ışığında parlıyordu. Zemin parlak ve tertemizdi, beyaz çizgiler yeni çizilmiş gibiydi.
Salonun bir köşesinde üç antrenör vardı. Ortadaki Antrenör Mehmet Bey'di. Kısa saçlı, atletik yapılı, yaklaşık kırk yaşlarında bir adamdı. Eski basketbol oyuncusuydu ve şimdi okulda basketbol antrenörlüğü yapıyordu.
Sağında Yardımcı Antrenör Elif Hanım vardı. Genç, enerjik bir kadındı. Bayan basketbol takımını da o çalıştırıyordu. Güler yüzlü ve destekleyiciydi.
Solunda ise Antrenör Selim Bey duruyordu. Uzun boylu, sakin bir adamdı. Savunma taktiklerinde uzmandı ve çok detaycıydı.
"Hoş geldiniz gençler!" dedi Antrenör Mehmet Bey yüksek sesle. "Toplanın şuraya, size bir şeyler anlatacağım."
Tüm öğrenciler - hem erkekler hem kızlar - antrenörün etrafında toplandılar. Emir saydı: Toplam yirmi sekiz öğrenci vardı. Ama takımda sadece on iki kişilik yer varmış. Yani yarısından fazlası seçilemeyecekti.
Kız öğrenciler de yanlarındaydı. Zeynep'in yanında Selin duruyordu. Selin çok uzun boyluydu, forvet oynamak için idealdi. Yanında Elif vardı - hızlı, çevik, küçük bir kızdı. Oyun kurucusu olmak için mükemmeldi.
Yasemin köşede duruyordu. Yasemin sessiz, çalışkan bir kızdı. Spordan çok ders çalışmayı severdi ama arkadaşları onu ikna etmiş, seçmelere katılmıştı.
Ayça ise çok kendinden emin görünüyordu. Ayça kolejin en iyi kadın sporcularından biriydi. Voleybol, masa tenisi, basketbol... Her şeyi yapabilirdi. Güçlü bir rakipti.
"Bugün hepinizi burada görmek çok güzel," diye devam etti Antrenör Mehmet Bey. "Basketbol oynamak istemeniz, bu azminizi göstermeniz gerçekten övgüye değer. Ama maalesef takımda sınırlı yer var. Bugün yapacağımız seçmelerle en uygun oyuncuları belirleyeceğiz."
Emir yutkundu. Gerginliği artıyordu.
"Seçmeleri dört bölüme ayırdık," dedi antrenör. "Birincisi: Isınma ve kondisyon. İkincisi: Dribbling, yani top sürme becerisi. Üçüncüsü: Pas verme ve savunma. Dördüncüsü: Şut atma ve maç simülasyonu. Her bölümde performansınızı değerlendireceğiz."
Elif Hanım kağıtları inceliyordu. "İsim kontrolü yapalım," dedi tatlı bir sesle. "İsminizi duyduğunuzda 'burada' deyin."
İsimleri okumaya başladılar. "Ahmet Yılmaz!"
"Burada!"
"Arda Kaya!"
"Burada!" Arda gururla seslendi.
"Ayça Demir!"
"Burada!"
"Berat Öztürk!"
"Burada!" Berat kısa ve sert cevap verdi.
"Deniz Arslan!"
"Burada!"
"Elif Yıldız!"
"Burada!"
"Emir Demir!"
"Burada!" dedi Emir. Sesi biraz titredi ama belli etmemeye çalıştı.
"Kerem Şahin!"
"Burada!"
"Mert Çelik!"
"Burada efendim!" Mert espriyle cevap verdi ve birkaç kişi güldü.
"Selin Aydın!"
"Burada!"
"Yasemin Korkmaz!"
"Burada," diye fısıldadı Yasemin utanarak.
"Zeynep Erdoğan!"
"Burada!" Zeynep enerjik bir şekilde cevap verdi.
İsimler okunmaya devam etti. Emir her isimde rakiplerini düşünüyordu. Hepsi de yetenekliydi. Hepsi de bu takıma girmek istiyordu.
"Pekala," dedi Antrenör Mehmet Bey. "Şimdi ısınma turlarına başlıyoruz. Salon etrafında beş tur koşacaksınız. Hızlı ama tempolu koşun. Bu bir yarış değil, kondisyonunuzu görmek için."
Isınma Turları
Öğrenciler hızlı hazırlandılar ve salonun kenarına dizildiler. Düdük çaldı ve koşmaya başladılar.
Emir orta tempoda koşuyordu. Çok hızlı koşup yorulmak istemiyordu. Stratejisi, enerjisini korumak ve sabırlı olmaktı.
İlk tur kolaydı. İkinci turda biraz nefesi kesilmeye başladı ama devam etti. Üçüncü turda bacakları hafif ağrımaya başladı. Dördüncü turda yorulduğunu hissetti ama tempo tutmaya devam etti. Beşinci tur en zoruydu. Nefes nefeseydi ama bitirdi.
Koşu bittiğinde herkes durdu ve nefeslenmeye başladı. Bazı öğrenciler çok yorulmuştu, neredeyse yürüyemiyorlardı. Ama Emir hala ayaktaydı, bacakları yorgundu ama dayanabilirdi.
"Güzel!" dedi antrenör. "Şimdi germe hareketleri yapacağız. Kaslarınızı soğutun, sakatlanmayın."
Birlikte germe hareketleri yaptılar. Emir bacaklarını, kollarını, bel kaslarını gerdi. Vücudu yavaş yavaş rahatlıyordu.
Dribbling Testleri
"Şimdi asıl işe geliyoruz," dedi Antrenör Mehmet Bey. "Dribbling, yani top sürme becerilerinizi test edeceğiz. Sahaya huniler yerleştirdik. Top sürerek hunilerin arasından geçecek ve geri döneceksiniz. Sürenizi ve tekniğinizi değerlendireceğiz."
Antrenör Selim Bey ve Elif Hanım sahaya on tane turuncu huni yerleştirdiler. Huniler zikzak şeklinde dizilmişti.
"Kim ilk olmak ister?" diye sordu Antrenör Mehmet Bey.
Kimse gönüllü olmadı. Herkes gergin ve çekingen görünüyordu.
"Ben yaparım!" dedi Arda öne çıkarak. Her zamanki kendinden emin haliyle güler yüzle ileri çıktı.
"Aferin Arda, cesaretin için teşekkürler," dedi antrenör. "Başla bakalım."
Arda topu aldı ve başladı. Çok hızlıydı, belli ki pratiği vardı. Ama üçüncü hunide dengesi bozuldu ve tökezledi. Topu kaybetmedi ama yavaşlamak zorunda kaldı. Bitirdiğinde nefes nefeseydi.
"İyi Arda," dedi antrenör. "Hızlısın ama acele etme. Kontrollü olmak daha önemli."
"Tamam hocam," dedi Arda.
"Sıradaki... Ahmet!"
Ahmet çok hızlı koşan bir çocuktu. Topu aldı ve hunilerin arasından geçmeye başladı. Çok hızlıydı ama bazen kontrolü kaybediyordu. Bir keresinde top ayağından çıktı ve kenara kadar gitti. Geri aldı ve devam etti. Bitirdiğinde nefes nefeseydi.
"İyi Ahmet," dedi antrenör. "Hızlısın ama kontrol biraz zayıf. Pratik yapman lazım."
"Tamam hocam," dedi Ahmet.
"Ayça!"
Ayça öne çıktı. Çok kendinden emin görünüyordu. Başladı ve çok iyi performans gösterdi. Hızlı ama kontrollüydü. Hiç tökezlemedi, topu kaybetmedi. Bitirdiğinde bile yorulmuş görünmüyordu.
"Mükemmel Ayça!" dedi Elif Hanım alkışlayarak. "Çok iyi."
"Teşekkür ederim," dedi Ayça gülümseyerek.
Sıra Berat'a geldi. Berat güçlü bir çocuktu ama dribbling'de pek iyi değildi. İlk iki huniden zorla geçti, üçüncüde topu kaybetti. Sinirlendi ve topu sert şekilde aldı.
"Berat, sakin ol," dedi Antrenör Selim Bey. "Sabırlı ol. Acele edince daha kötü oluyor."
Berat başını salladı ve devam etti ama performansı iyi değildi.
Deniz sırasına geldiğinde çok rahattı. "Hazırım hocam!" dedi gülümseyerek. Başladı ve gayet iyiydi. Uzun bacakları sayesinde geniş adımlarla ilerledi. Bir iki tökezleme oldu ama genel olarak başarılıydı.
"Çok iyi Deniz!" dedi antrenör.
Kerem'in sırası geldi. Yeni öğrenci olduğu için herkes merak ediyordu. Kerem topu aldı ve başladı. Harekatleri çok profesyoneldi. Topu sürerken vücudu mükemmel dengedeydi. Hiç hata yapmadı, çok akıcıydı.
"Vay canına Kerem!" dedi Antrenör Mehmet Bey şaşkınlıkla. "İstanbul'da gerçekten iyi bir eğitim almışsın. Muhteşemdi!"
"Teşekkür ederim hocam," dedi Kerem alçakgönüllü bir şekilde.
Arda kıskançlıkla baktı. Kerem'in kendisinden daha iyi olması hoşuna gitmemişti.
Mert'in sırası geldi. Mert kısa boylu olduğu için topu sürerken komik görünüyordu ama aslında oldukça iyiydi. Hızlı ve çevikti.
"Bak sen!" dedi antrenör gülerek. "Mert sen iyisin! Boy önemli değilmiş."
"Söylemiştim hocam!" dedi Mert gururla.
Nihayet Emir'in sırası geldi. "Emir Demir!"
Emir öne çıktı. Kalbi o kadar hızlı çarpıyordu ki sanki göğsünden fırlayacaktı. Topu aldı - turuncu, kabarık, tam basketbol topu. Ellerinde tanıdık bir his vardı. Bu topu yüzlerce kere sürmüştü.
"Hazır mısın?" diye sordu antrenör.
"Hazırım," dedi Emir.
Düdük çaldı. Emir başladı. İlk huniye yaklaştı, sağa döndü. İyi. İkinci huni, sola döndü. Kontrol halindeydi. Üçüncü huni, sağa. Top elinden hiç çıkmıyordu. Dördüncü, beşinci, altıncı huniler... Emir ritim bulmuştu. Vücudu otomatik pilot modundaydı. Yedinci, sekizinci, dokuzuncu huniler...
Son huniye geldi. Döndü ve geri dönmeye başladı. Aynı zikzak yoldan geri geldi. Kontrollü, hızlı, dengeli. Ve... bitti!
Düdük çaldı. Emir durdu. Nefes nefeseydi ama mutluydu. Tek bir kere bile topu kaybetmemişti.
"Çok iyi Emir!" dedi antrenör. Emir'in yüzü kızardı ama içi sevinçle doldu. "Kontrolün mükemmel. Hızın da iyi. Böyle devam et."
"Teşekkür ederim!" dedi Emir ve geri çekildi.
Zeynep'e baktı. Zeynep iki elini yukarı kaldırmış, gülümsüyordu. Emir rahatlamıştı. Belki de bu seçmeleri geçebilirdi.
Zeynep'in sırası geldi ve o da çok iyi performans gösterdi. Hızlı ve kontrollüydü.
Selin, Elif, Yasemin ve diğer öğrenciler de testlerini tamamladılar. Herkes farklı seviyelerde performans gösterdi ama hepsi ellerinden geleni yaptı.
Dinlenme Molası
Dribbling testleri bittikten sonra antrenör beş dakika mola verdi. Herkes suyla dolmuş şişelerinden su içti. Emir de bir şişe su aldı ve büyük bir yudum içti. Ağzı kuruydu ve terlemişti.
"Nasıl gidiyor?" diye sordu Zeynep yanına gelerek.
"İyi sanırım," dedi Emir. "Sen nasılsın?"
"Bence de iyi. Dribbling testinde biraz heyecanlandım ama bitirdim. Şimdi pas verme ve savunma testi var. Orası daha kolay olacak."
Birlikte sahada oturdular. Emir etrafına baktı. Bazı öğrenciler çok yorulmuştu. Bazıları ise hala enerjik görünüyordu. Deniz köşede duruyor, kaslarını geriyordu. Çok rahat görünüyordu.
"Deniz çok kendinden emin," dedi Emir.
"Evet," dedi Zeynep. "Ama kendinden emin olmak yetmez. Takım oyununu da bilmesi lazım."
Emir başını salladı. Zeynep her zaman akıllı konuşurdu.
Pas Verme ve Savunma
Mola bitti. Antrenör düdüğünü çaldı. "Toplanın gençler! Şimdi pas verme ve savunma testine geçiyoruz. İki gruba ayrılacaksınız. Bir grup pas verecek, diğer grup savunma yapacak."
Öğrencileri iki gruba ayırdılar. Emir birinci gruptaydı - pas veren grup. Zeynep ikinci gruptaydı - savunma yapan grup.
"Şimdi dinleyin," dedi antrenör. "Birinci grup, topu alacak ve arkadaşına pas verecek. İkinci grup ise pas vereni zorlaştırmaya çalışacak. Amacımız, baskı altındayken ne kadar iyi pas verebileceğinizi görmek."
İlk egzersiz başladı. Ahmet topu aldı ve pas vermek için arkadaşını aradı. Ama savunma çok sıkıydı. Pas vermeye çalıştı ama top kesikli oldu.
"Daha dikkatli olmalısın Ahmet," dedi antrenör. "Önce bak, sonra pas ver."
Sıra Emir'e geldi. Topu aldı. Hemen savunma oyuncusu üzerine geldi - bu Burak'tı. Burak kollarını açmış, Emir'i zorluyordu.
Emir sakin kaldı. Etrafına baktı. Sol tarafta Deniz vardı, açık konumdaydı. Emir hızlı bir hareketle sağa gider gibi yaptı. Burak kandı ve sağa kaydı. O anda Emir sola pas verdi - mükemmel bir pas. Top doğrudan Deniz'in eline gitti.
"Harika pas Emir!" dedi antrenör alkışlayarak. "İşte böyle! Önce kandır, sonra pas ver."
Emir gururla gülümsedi. Pas vermekte gerçekten iyiydi. Evde annesiyle sürekli pratik yapmıştı. Annesi eskiden voleybol oynamıştı ve Emir'e pas verme tekniklerini öğretmişti.
Testler devam etti. Herkes sırayla pas verdi ve savunma yaptı. Bazıları çok başarılıydı, bazıları ise zorlandı.
Şut Atma
Nihayet en heyecanlı bölüme geldiler: Şut atma.
"Gençler, şimdi şut atma becerinizi göreceğiz," dedi Antrenör Mehmet Bey. "Üç farklı pozisyondan şut atacaksınız. Her pozisyondan üç şut. Toplam dokuz şut. Kaç tane sayı yapabileceğinizi göreceğiz."
Antrenör sahada üç nokta işaretledi. Birincisi potanın hemen önü, ikincisi serbest atış çizgisi, üçüncüsü üçlük çizgisi.
"Kolay bir testle başlayalım," dedi. "Ahmet, sen başla."
Ahmet ilk pozisyona geçti - potanın hemen önü. Topu aldı ve şut attı. Sayı! İkinci şut, sayı! Üçüncü şut, yine sayı! Üç sayı üç şuttan.
Sonra serbest atış çizgisine geçti. İlk şut, sayı! İkinci şut, ıska! Üçüncü şut, tahtadan döndü ama girdi!
Üçlük çizgisine geldi. İlk şut, ıska. İkinci şut, çembere çarptı ama girmedi. Üçüncü şut, yine ıska.
"Toplam altı sayı," dedi yardımcı antrenör not alarak. "İyi Ahmet."
Sıra diğer öğrencilere geldi. Bazıları çok iyi şut attı, bazıları ise zayıftı.
Deniz sırasında geldiğinde çok rahat görünüyordu. İlk pozisyonda üç sayı. İkinci pozisyonda iki sayı. Üçüncü pozisyonda iki sayı. Toplam yedi sayı! Şimdiye kadarki en yüksek skor.
"Mükemmel Deniz!" dedi antrenör. "Şutun çok iyi."
Deniz gururla gülümsedi.
Nihayet Emir'in sırası geldi. "Emir Demir!"
Emir potanın önüne geçti. Ellerini ovuşturdu. Çok gergindi. Topu aldı, derin bir nefes aldı ve şut attı.
İlk şut... Gol! Rahatladı.
İkinci şut... Gol!
Üçüncü şut... Gol!
"Harika başlangıç!" dedi antrenör.
Şimdi serbest atış çizgisine geçti. Bu daha zordu. Topu aldı, potaya odaklandı ve şut attı.
Top havada döndü... döndü... ve çembere çarptı. Kanca yaptı ama girmedi.
"Bir sonraki," dedi antrenör.
Emir ikinci şutu attı. Bu sefer top tahtaya çarptı, döndü ve gitti. Sayı olmadı.
Kalbi daha da hızlı çarpmaya başladı. İki şut kaçırdı. Üçüncü şutu da kaçırırsa çok kötü olurdu.
"Sakin ol Emir," dedi antrenör. "Nefes al. Aceleden kaçırıyorsun."
Emir derin bir nefes aldı. Gözlerini kapatıp açtı. Zihnini boşalttı. Potaya odaklandı. Ve şut attı.
Top havada döndü... döndü... çemberin etrafında döndü... ve... GİRDİ!
"İşte bu!" dedi antrenör. "Sakinlik çok önemli."
Şimdi en zor kısım geldi: Üçlük şutları.
Emir üçlük çizgisine geçti. Burası çok uzaktı. Evde hiç üçlük pratiği yapmamıştı çünkü mahalle potasında üçlük çizgisi yoktu.
İlk şutu attı. Top havada uçtu ama güç yetmedi. Çembere bile ulaşmadan düştü.
İkinci şutu attı. Bu sefer daha fazla güç verdi. Top çembere çarptı ama girmedi.
Üçüncü şutu atarken tüm gücünü kullandı. Top yükseldi, döndü ve... tahtaya çarptı, döndü ve... dışarı çıktı.
"Toplam dört sayı," dedi yardımcı antrenör.
Emir içini çekti. Çok iyi bir performans değildi. Özellikle Deniz'in yedi sayısından sonra kendini kötü hissetti.
Ama antrenör yanına geldi. "Emir, üzülme. Üçlük çok zor bir şut. Seninki yakındı. Pratik yaparsın, olur."
"Teşekkür ederim," dedi Emir sessizce.
Maç Simülasyonu
Tüm bireysel testler bittikten sonra antrenör son testi açıkladı.
"Şimdi asıl önemli kısım geliyor," dedi. "Mini maç oynayacaksınız. Sizi dört takıma ayıracağım. Her takım diğer takımlarla beşer dakika oynayacak. Burada takım oyununuzu, stratejinizi, işbirliğinizi göreceğim."
Antrenör Mehmet Bey öğrencileri dört takıma ayırdı:
Mavi Takım: Emir, Zeynep, Ahmet, Yasemin, Burak, Selin, Elif
Kırmızı Takım: Deniz, Arda, Ayça, Kerem, Mert, Berat
Yeşil Takım: Diğer öğrenciler
Sarı Takım: Diğer öğrenciler
"İlk maç: Mavi Takım versus Kırmızı Takım. Hazır olun!"
Emir'in kalbi yine hızla çarpmaya başladı. Bu son testti ve en önemlisiydi. Kırmızı Takım çok güçlüydü - Deniz, Arda, Kerem... Hepsi çok iyiydi.
Mavi Takım toplandı. "Arkadaşlar," dedi Zeynep. "Beraber oynarsak kazanabiliriz. Sürekli pas yapalım, kimse tek başına oynamaya çalışmasın."
"Haklısın," dedi Emir. "Ben oyun kurucu olabilirim. Sizlere pas veririm."
"Ben hızlı koşabilirim," dedi Ahmet. "Hücumda faydalı olurum."
"Ben savunmada iyiyim," dedi Selin. "Uzun boyum var, blok yapabilirim."
"Ben de şut atabilirim," dedi Zeynep.
Herkes başını salladı. Plan hazırdı.
Karşı tarafta Kırmızı Takım da toplanmıştı. Ama orada bir sorun vardı. Arda sürekli konuşuyor, emir veriyordu.
"Ben en iyisiyim," diyordu Arda. "Bana pas verin, ben şut atacağım."
Deniz somurttu. "Neden sadece sana verecekmişiz?"
"Çünkü ben özel antrenör gördüm!" dedi Arda.
Kerem sessizce dinliyordu. Mert kıs kıs gülüyordu. Berat sinirliydi.
Antrenör düdüğünü çaldı. "Başlıyoruz!"
Maç başladı. Kırmızı Takım topu aldı. Arda hemen topu kapıp hücuma geçti. Deniz'e pas vermedi, Kerem'e de vermedi. Kendisi şut attı ama ıska geçti.
"Arda! Pas verseydin!" diye bağırdı Deniz.
"Üzgünüm," dedi Arda ama pek üzgün görünmüyordu.
Şimdi top Mavi Takım'daydı. Emir topu aldı ve hücuma geçti. Arda üzerine geldi, savunma yaptı. Emir Zeynep'e baktı, açık konumdaydı. Pas verdi. Zeynep şut attı... Sayı!
1-0 Mavi Takım!
Tribünlerde birkaç öğrenci alkışladı. Can oradaydı, Emir'i destekliyordu. Ayşe de vardı, Zeynep'i alkışlıyordu.
Oyun devam etti. Kırmızı Takım topu aldı. Bu sefer Kerem aldı topu. Kerem çok akıllıydı, stratejik düşünüyordu. Deniz'e pas verdi. Deniz Mert'e pas verdi. Mert şut attı... Sayı!
1-1!
"İşte böyle!" dedi Antrenör Selim Bey. "Pas yapınca gol oluyor!"
Arda somurttu. Kerem'in başarılı olması hoşuna gitmemişti.
Oyun hızla devam etti. Emir ve Zeynep sürekli birbirine pas yapıyor, iyi kombine oluyorlardı. Ahmet hızla koşuyor, savunmayı yoruyordu. Selin bloklar yapıyor, rakibi durdurmaya çalışıyordu.
Kırmızı Takım'da ise Arda hala tek başına oynamaya çalışıyordu. Deniz kızmaya başlamıştı. Kerem sakin kalmaya çalışıyordu ama moralinin bozulduğu belliydi. Mert espriler yaparak havayı yumuşatmaya çalışıyordu.
Skor 6-6 oldu. Son bir dakika kaldı. Herkes yorulmuştu ama mücadele devam ediyordu.
Emir topu aldı. Sahayı inceledi. Ahmet sağda, Zeynep solda, Selin ortada. Arda üzerine geldi, baskı yaptı.
"Emir, bana!" diye bağırdı Ahmet.
"Hayır, bana ver!" dedi Zeynep.
Emir karar vermeliydi. Arda çok yakındı. Emir sağa yalancı bir hareket yaptı, Arda kandı. Sonra hızla sola geçti ve Zeynep'e pas verdi. Zeynep doğrudan Selin'e pas verdi. Selin potanın altındaydı. Kolay bir şut... Sayı!
7-6!
Düdük çaldı. Maç bitmişti. Mavi Takım kazanmıştı!
"Bravo!" dedi Antrenör Mehmet Bey alkışlayarak. "İşte takım oyunu böyle olur. Emir, mükemmel pas. Zeynep, akıllı hareket. Selin, iyi bitirdin."
Mavi Takım sevinçle birbirini kucakladı. Emir mutluluktan uçacak gibiydi. Takımıyla kazanmıştı!
Kırmızı Takım ise sessizdi. Arda sinirliydi. "Kazanmalıydık," dedi.
"Belki birlikte oynasaydık kazanırdık," dedi Deniz.
Kerem araya girdi. "Hadi arkadaşlar, kavga etmeyin. Bu sadece bir testti. Önemli olan öğrenmek."
Antrenör Mehmet Bey geldi. "Kerem haklı. Kırmızı Takım, sizde çok yetenek var ama birlikte oynamayı öğrenmeniz lazım. Arda, sen iyisin ama takım oyuncusu olmalısın. Deniz, sen de sabırlı olmalısın. Kerem, sen zaten iyisin, böyle devam et."
Gün Sonu
Tüm maçlar bittikten sonra antrenör tüm öğrencileri topladı.
"Gençler, hepiniz bugün harika bir performans gösterdiniz. Çok yoruldunuz ama mücadele ettiniz. Hepinizle gurur duyuyorum."
Öğrenciler yorgun ama mutlu görünüyordu.
"Şimdi evlerinize gidin, dinlenin. Yarın öğle arası liste asılacak. Takıma seçilen isimler orada olacak."
Herkes dağılmaya başladı. Emir ve Zeynep birlikte soyunma odasına gittiler.
"Bence çok iyi oynadın," dedi Zeynep.
"Sen de," dedi Emir. "Umarım ikimiz de seçiliriz."
"Seçiliriz," dedi Zeynep kararlılıkla. "Seçileceğiz."
Emir evine dönerken düşünüyordu. Elinden gelenin en iyisini yapmıştı. Artık beklemekten başka yapacak bir şey yoktu.
Ama içinde küçük bir umut vardı. Belki, sadece belki, yarın listede adını görebilirdi.
