Bir Basketbol Topunun Aşkı: Oyuncunun Elinde Hayat Bulmak
Gece çok sessizdi. Nedense bulunduğum yer ne soğuktu ne de dışardan ürperti veren bir ses geliyordu. Oysa bazı geceler, sanki biri kapıyı kırmaya çalışıyormuşçasına gürültüler duyardım. Bu geceki sessizliğin sebebi yarının müjdesi miydi yoksa yaklaşan güzel anların habercisi mi, kestiremedim.
Sakindim; huzurlu ve mutluydum. Aynı zamanda beni elleriyle kavrayarak huzur veren o elleri bekliyordum. Ah, o eller! Sanırım ben o ellere aşıktım. Beni her kavrağında, ellerinin beni gönderdiği o mutlu ana yeniden ulaşmak istiyordum. Çuff!!! diye bir sesle... Oysa gitmemi istediği yere varamadığımda başımı o soğuk demire çarpıyordum. Bu çarpışmanın beni nasıl huzursuz ettiğini, başımı nasıl zonklattığını anlatamam.
Bugün pek çok el beni kavradı. Hepsinin de içtenliği, samimiyetini hissedebiliyordum. Kazanmak istiyorlardı. Ama kazanırken doğru olanı yapmayı da önemsiyorlardı. Here biri bana dokunurken nazik ve samimiydi. Yine de ben en çok onun ellerindeyken kendimi güvende hissediyordum. Çünkü ben ona aşıktım.
O eller beni her hedefe gönderdiğinde, potadan geçip ona sayı kazandırmak istiyorum. Çemberden geri dönmek yerine fileden süzülerek geçmek... İşte benim en büyük mutluluğum bu. Ben onun ellerinde hayat bulan sihirli turuncu küreyim.
Seni seviyorum.

Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
"Fikirleriniz benim için çok değerli. Lütfen soru sormaktan veya görüşlerinizi paylaşmaktan çekinmeyin!"
Yorumlarınız ve katkılarınız için teşekkürler.