Bölüm 11
Melek'in Son Sesi
Melek'in Son Sesi sahada duyulmazdı ama basketbol karakterimizde hissediliyordu. Her alkış alan pas, her yardım savunması, her top çalındığında onun sessiz melodisi yükseliyordu. Sanki sahada görünmez bir orkestra vardı da, bizler onun parmak uçlarıydık. Artık en gürültülü salonlarda bile birbirimizin gözlerine bakarak sessiz bir dilde anlaşabiliyorduk.
Tabelada yenilmiş olsak bile kalbimizdeki basketbol ateşi sönmüyordu. Her yere düşüş, birlikte kalkmak için bize bir fırsattı. Takım olmak böyle bir şeydi. Düştüğünde biri elini uzatır, sendelendiğindeyse elinden tutardı. Basketbol sahasında atan kalplerimiz bir olmuştu. Beethoven'ın Ay Işığı Sonatı gibi derin bir ahenk içinde basketbol oynuyorduk. İşte bu ahenk, Melek'in Son Sesiydi.
Bekir koçla tam üç aydır aynı döngüdeydik. Onda hiç bir şey değişmemişti. Aynı sert tonu, aynı tekrarlayan antrenmanları, aynı adaletsizlikleri... Fundamental çalıştırmıyor, kenarda bekleyen arkadaşlarımızı idmanlarda dahi oyuna almıyor, sadece güçlü gördüğü oyunculara güveniyordu. Bizim için Bekir koç, umutsuzluğun sesi olmuştu. Ama yılmadık.
Bir gün Burcu sessizce yanıma gelip şöyle dedi:
"Eğer sen olmasaydın, bizi antrenman sonrası ekstra çalıştırmasaydın, çoktan çözülmüştük."
Bu söz bana Melek öğretmeni hatırlattı. Belki de bir gün ben de onun gibi bir koç olacaktım. Bu düşünce beni hem ürküttü hem güçlendirdi. Melek öğretmenin verdiği bordo kaplı defterdeki temel prensipleri kullanarak arkadaşlarıma sadece teknik çalıştırmıyor, oyunu okumayı da öğretiyordum. Oyunun nasıl geliştiğini, boşta kalan oyuncunun nasıl fark edileceğini, birlikte nasıl hareket edeceğimizi öğreniyorduk. Üçlü tehdit pozisyonu gibi kavramların sadece teknik değil, taktik fırsatlar sunduğunu birlikte öğrendik. Herkes birbirinden öğreniyordu. Eğitim bir zincir ise biz o zincirin en güçlü halkalarıydık.
Oysa Bekir koç hala uzun, karmaşık ve takımı anlamsız oyun düzenlerine boğuyordu. Sahada yaşadığımız birçok sorun, temel basketbol tekniklerinin eksikliğinden kaynaklanıyordu. Ben de bu boşluğu her maçtan sonra öğrenerek yeniden ve yeniden doldurmaya çalışıyordum. O zamanlar farkında olmadan bunu yapıyormuşum meğer. Bazen "liderlik bu mu?" diye düşünüyordum. Ama öğrenmiştim ki liderlik, herkes vazgeçtiğinde devam edebilmekti.
Bekir koçun bazı oyuncuları oyun dışı bırakması içimize en çok kemiren şeydi. Bir gün, antrenmanda ısınırken Esra topu elinden kaçırdı. Bekir koçun sert bakışı ve sesiyle geriye çekildi. İdmanı terk etti. Hepimiz onun antrenmanın geriye kalan zamanında kenarda oturacağını biliyorduk. Çünkü o bakışı tanıyorduk. Bu sadece Esra'yı değil hepimizi yaraladı. Ama ilk kez biri çıkıp antrenmanı terk etti. Bu bir kırılma anıydı.
Sessiz Dayanışma
İşte o andan sonra Çiğdem ve Burcu'yla birlikte, sessiz bir dayanışma başlattık. Sahada ve dışarda birbirimize tutunmaya karar verdik. Adaletin olmadığı yerde biz birbirimize adalet olacaktık. Kadın dayanışmasının ne olduğunu ilk defa o zaman anladım. Sessiz bir devrimdi bizimki; bazen bir pasla, bazen bir ribauntla, bazen de sadece bir tebessümle başkaldırıyorduk.
Bekir koçun adaletsizliği yalnızca yedek kulübesini değil, sahadaki mücadelemizi de gölgeliyordu. Ama biz susarak karşı çıkıyorduk. Sahada kurduğumuz takım uyumu artık sessiz bir isyandı.
Burcu'nun sırtıma dokunuş, Çiğdem'in "hadi devam" diyen bakışı... Hepsi birer umut oluyordu. Her maçtan sonra sadece skorda değil, dostluğumuz da kazanıyordu ve büyüyordu. Belki de Melek öğretmenin bize bıraktığı en büyük miras buydu.
Hiçbirimiz antrenman bitince hemen eve gitmiyorduk. Kendi eksiklerimizi çalışıyor, birbirimize destek oluyorduk. Her zaman sahada olmayan bir kişi vardı: Bekir koç!
Bir gün Çiğdem, topu yere vurarak şöyle dedi:
"Bu sezonu Melek öğretmen için oynuyoruz. Melek'in Son Sesi biziz! Bekir koça rağmen, hep birlikte kazanacağız. Mutlaka kazanacağız!"
Alkışlar salonun tavanına çarparak yüreğimizde yankılandı.
Deplasmanda ulusal şampiyonluğun en büyük adayı Dilmenspor'u yenmiştik. Sert savunma, dış şutlardaki yüzde ve birlikte hareket edip maçı domine ettik. Bekir koçtan içten bir tebrik beklerken, soyunma odasındaki maç sonu konuşması buz gibi soğuktu:
"Demek ki sistemim işe yarıyor. Ne yaptığımı ben çok iyi biliyorum. Tebrikler takım." Sonra döndü ve soyunma odasından çıktı.
Bu sözler bizde soğuk bir duş etkisi yarattı. Ama başımı eğmedim. Arkadaşlarımın gözlerine baktım. O an gördüm ki zincir halkası sapasağlamdı.
"Koç güç biri olabilir ama gerçek takım biziz." dedim sessizce. "O ses biz olacağız Melek'in Son Sesi biziz." dedim sessizce.
Bundan sonra herkes takım için daha da özverili oldu. Tuğba daha fazla fedakarlık yaptı. Meryem pota altında savaşçıya dönüştü. Burcu kenardan gelerek ritmi değiştiriyordu. Benim de sayı ortalamam artmıştı ama en gurur duyduğum şey, takımın görünmeyen koçu olarak görülmemdi.
Dilmensporu yendiktüen sonra 4-0'lık bir seri yakaladık. Ancak bu başarı küçük bir rehaveti de beraberinde getirdi. İdmanlardan sonra eve gidenlerin sayısı artmaya başladı. Buna bir dur demek gerekiyordu. Bir gün sahayı terk eden son kişi ben oldum. Sonra takımıma döndüm ve dedim ki:
"Maç kazanmak güzeldir ama bu yeterli değildir. Eğer Melek'in Son Sesi olmak istiyorsak daha fazlasını yapmalıyız. Biz henüz şampiyon olmadık daha yolun başındayız."
Bu sözler takım üzerinde etkili oldu. Bir daha kimse erkenden eve gitmedi. Dilmenspor ve DSİ'nin arkasından bölge turnuvasında üçüncü olarak ulusal finallere katılma hakkı elde ettik.
Melek öğretmenden kalan o çerçeveyi İbrahim öğretmen sayesinde okul girişine herkesin görebileceği bir yere astık. Her sabah çerçeveyi görüyor, o sözleri hatırlıyorduk. Bu motivasyonla ulusal finallere gittik. Ulusal finallerden önce günlüğüme şunu yazdım:
"Bu sezonun adı boşuna Melek'in Son Sesi değil. O ses artık paslarımızda, savunmamızda, yere düştüğümüzde yeniden doğruluşumuzda ve basketbol sahamızda yankılanıyor. Tınıyı duymanıza az kaldı. Büyüleneceksiniz. Çünkü sadece oynamıyoruz, anlatıyoruz."
